kargah

درود بهاری

noreply@blogger.com (kargah) — Tue, 15 Apr 2008 18:57:00 +0000

درودِ بهاری یوزف فون آیشِندورف
برگردان از آلمانی: نیما حسین پور

در سرخی ِ آتشین ِ صبح‌گاهی
کوهی در میانِ آتش ایستاده

ادامه

هانالولو بیژن باران

noreply@blogger.com (kargah) — Thu, 10 Apr 2008 18:54:00 +0000

هانالولو بیژن باران

پنجره ما رو به دریاست.

ثانیه ها در امواج دربدرند.

ادامه

پرواز را به خاطر بسپار

noreply@blogger.com (kargah) — Sun, 06 Apr 2008 20:45:00 +0000

پرواز را به خاطر بسپار فروغ فرخزاد

دلم گرفته است

ادامه

نفرین به سفر

noreply@blogger.com (kargah) — Sun, 06 Apr 2008 19:58:00 +0000

نفرین به سفر مهدی اخوان ثالث

ما چون دو دریچه روبروی هم

ادامه

باورم نمی شود

noreply@blogger.com (kargah) — Sat, 05 Apr 2008 17:32:00 +0000

باورم نمی شود مجید خرمی

محسن در شیراز است.
او تار می زند.
من در آلمان شعر می نویسم.

ادامه

سگ ولگرد / صادق هدایت

noreply@blogger.com (kargah) — Thu, 03 Apr 2008 17:24:00 +0000

Xin Nüxing setzt sich inhaltlich aus Artikeln sehr unterschiedlicher Genres zusammen, wie sich dem, nach Genres unterschieden, geordneten

ادامه

Mehdi Shaad

noreply@blogger.com (kargah) — Sat, 26 Apr 1980 17:41:00 +0000

شعر فارسى در دهه‏هاى شصت و هفتاد
مهدی استعدادی شاد

-
-شعر را معمولا نه مثل شراب، كه سالانه برآورد و رده‏بندى مى‏شود، هر ده سال يك بار مى‏سنجند و دوره‏بندى مى‏كنند. چنانچه نمونه‏اش را در كتاب دو جلدى "شعر نو، از آغاز تا امروز" محمد حقوقى دیدهایم؛ کتابی كه از سال 1301تا سال 1370را به هفت دهه‏ى شعرى تقسيم كرده و در هر دهه، نمونه‏هايى از سرايش شاعران شاخص‏اش را به دست داده است.اين گزينش شعر شاعران چه آنجايى كه بى‏غرضانه تدارك ديده مى‏شود (نمونه‏ى ياد شده از محمد حقوقى به سال 1371) و چه جايى كه غرض‏ورزى و تمايلات جرگه‏اى را مبناى تهيه خود دارد (مثلا انتخاب شعر از سوی مرتضى خاكى با عنوان "روشن‏تر از خاموشى" به سال 1368) بهانه‏ایى برای سنجش وضعيت شعر مى‏گردند.آنهم وضعيتى كه در آخرين سال دهه‏ى هفتاد با شيوع رفتن شاعران چندى، بسيار شكننده و غمناك گشته است. از مرگ رحمانى تا نادرپور و از مرگ شاملو تا جلالى و مشيرى و... مى‏شنويم. در كنار اين همه فقدان جبران‏ناپذير، اينجا براى آن كه سنجشى از شعر فارسى‏ى دو دهه‏ى اخير را مصوّر كنيم، رسانه‏هاى متفاوتى را مى‏توان به خدمت گرفت.تابلوى نقاشى، يكى از اين رسانه‏ها است. رسانهای كه تصويرى از وضعيت شعرى مى‏تواند به دست دهد. آنهم وقتى هنرمندى مثالين بر صفحه‏ى كاغذ يا روى بوم، چهره‏هاى شاعران شاخص را همچون نمايندگان رگه‏ها و سبك‏هاى جذاب شعرى برنمايد. در اين رسانه، مخاطب با صحنه‏ى ثابتى روبرو است. مخاطب در تماشاى خود بر نيمرخهاى گوشه و كنار و بر رخسارهاى مركزى تابلو مى‏تواند مكث كند. قديمها چنين تابلوهايى را براى تزئين جلد کتاب گزينشهاى شعر معاصر استفاده مى‏كردند. یادتان هست؟ليكن آن ثبات صحنه‏ى تماشا، هنگامى كه از "قطار معروف تاريخ" همچون رسانه‏ى مصوّرسازى سنجش خود بهره بريم، ديگر برقرار نيست. چون هم حركت قطار مفروض و هم گردش تصاوير فيلم‏بردارى از آن، باعث تحرك صحنه‏ى تماشا مى‏شوند.در واقع با تغيير رسانه‏ ياد شده كه ما را از دنياى نقاشى به جهان سينما ‏كشاند، گزينش مناسب‏ترى نيز صورت مى‏گيرد. آنهم گزینشی براى نشان دادن تحولات و جريان‏يابى شعر فارسى که بعد از انقلاب 57 بوجود آمده است. در اینجا از يكسو، امكانات بيشتر صحنه‏ى متحرك فيلم نسبت به صفحه‏ى ثابت تابلو و از سوى ديگر، فضاهاى مختلف درونى و بيرونى قطار (از ايستگاهها تا واگنهاى درجه يك و دو) راوى شرح حال شعر معاصر را بر آن مى‏دارد كه از تمثيل "قطار تاريخ" بهره گيرد. البته ناگفته پيداست كه اين گزينش وامدار تلقى‏اى از زمان است كه حركت تاريخى را خطى و نه مثلا مارپيچى يا حلقوى مى‏بيند.بارى. قطار تاريخ، يعنى اين رسانه‏ى مصوّرسازى سنجش ما، به واقع كه از مراحل و رخدادهاى متفاوتى گذشته است. از جا به جايى در حاكميت سياسى و از سركوب مخالفان و جنگ هشت ساله گرفته تا شكل‏گيرى يك نومانكلاتورى جديد. نومانکلاتوری يعنى آن مفهومى كه ميلوان جيلاس براى توضيح قشر تازه به قدرت رسيده در نظامهاى فراگير برای حكمت سياسى آفريده است. در مقابل اين وضعيت، سرانجام به رخنمايى جنبش روشنفكرى و حضور مردم براى غلبه بر بیداد مى‏رسيم كه در دو دهه‏ى اخير فراگيرترين شكل استبداد، يعنى توتاليتاريسم مذهبى و تماميت‏خواهى فقيه را تجربه كردند. تجربه‏اى كه براى پاره‏اى از متفكران جهان همزمان است با آغاز دوران پسامدرن. وقتى نازيسم و استالينيسم به صورت آخرين تجربه‏هاى سياسى مدرنيته تفسير مى‏شوند. میشل فوکو دوران انقلاب 57 ایران را سرآغاز پُست مدرنیته خوانده است.حالا با اين همه رويداد و حادثه، طبيعى است كه شعر فارسى همچون ظرفِ مظروف انديشگرى ما بى‏تغيير نماند. اين نظام معرفتى ما، چه در پوست‏اندازیهاى خود و چه در نظارتى كه بر اوضاع و احوال داشته، گام به گام بازتابهاى متفاوتى را نمايان ساخته است. به هر حال شاعران در فرهنگ مردم همواره بسان دريچه‏اى تازه بر جهان مطرح بوده‏اند.در اين ميانه، يكى از دگرگونیهاى شعر فارسى دو دهه‏ى اخير همان پياده گشتن برخى از همسفران و امحاى بعضى از سبكهاى سرايش بوده است. در حالى كه تازه واردانى به قطار مى‏رسند و شكلهاى بيان جديدشان جلوه‏گر مى‏شود.اينجا اما پياده گشتن و امحاء به معناى مرگ و زندگى ظاهرى شاعران سوار قطار نيست. چه بسا كه برخى مثل فروغ فرخزاد يا سهراب سپهرى به رغم مرگ زودرس‏شان، در اين دو دهه نه تنها در قطار ياد شده رهسپار بوده و شعرشان موضوع توجه و قرائت بسياران شده، بلكه حتا به دريافت كوپه‏هاى اختصاصى نيز رسيده‏اند. تاثیرشان حتا در سینمای ایرانی امروز که به شهرت جهانی رسیده، هویدا است.امحا و پياده گشتن، در واقع، آن قرعه‏ى بد و ناگوارى است كه نصيب همنوايان حاكميت جديد مى‏شود و آنان را از اقبال همراهى با جريان شعر و شاعرانى كه نه با قدرت بل بر آنند، محروم مى‏كند. نمونه‏اى از اين بداقبالان جا مانده، طاهره صفارزاده است كه در دهه‏ى پنجاه و در دوره‏اى كه از تداوم سرايش فروغ جوانمرگ خبرى نبود، همچون اميدى براى آتيه شعر مدرن مطرح گشت. نام او را گزينه‏ها و تاريخچه‏هاى شعر آن دوره ثبت كرده‏اند. صفارزاده در جريان انقلاب و با آن تمايل همنوايانه با قدرتمداران كه دورى از بدعت و بدايع شاعران مدرن است، به خيل سرايندگان رنگ‏پريده و حيف و ميل شده‏اى چون مهرداد اوستا، على معلم و موسوى گرمارودى پيوست و محو شد. بر همين گردونه، سرنوشت برخى ديگر اينگونه رقم خورد كه در تركيبى از عافيت‏طلبى و مصلحت‏انديشى با تغيير روش و شيوه‏ى سرايش از قطار مذكور بازماندند. نمونه‏اى از اين "عاقبت به خيرى" را در نزد شهريارها، كدكنى‏ها و سايه‏ها مى‏توان بازيافت. افزوده بر اين كه سايه (هوشنگ ابتهاج) با تمايلات حزبى خود در توجيه بيداد قدرت نوخاسته كه كشاكش يك قرنى سنت و تجدد را براى دوره‏اى به نفع ارتجاع حاكم حل كرد، با شاعرى چون سياوش كسرايى هم سرنوشت مى‏شود و دور از نبض تپنده و پوياى شعر مدرن و تحولات نگرشى‏اش در حاشيه توجه‏ها مى‏ماند.نقطه‏ى مقابل اينان كه با تمايز شعر و قدرت خط كشى مى‏شود، در واقع شاعرانى هستند كه به رغم اعمال سانسور و تلاش حاكميت براى حذف‏شان از عرصه‏ى فرهنگ و اجتماعيات بيش از پيش در حيات شعرى مطرح مى‏گردند. شاملو، بهبهانى، نادرپور و خويى، نمونه‏هايى براى چنين همايشى هستند كه شايد اينجا و آنجا به لحاظ سليقههای زيبايى‏شناسيك خود حتا در برابر هم قرار گيرند، ولى با هم سوار رسانه‏ى مورد نظر ما، يعنى قطار شعر مدرن فارسى، به پيش تاخته‏اند. البته براى اولين بار اين پيشتازى شاعرانگی فقط به درون ايران خلاصه نشده و در خارج از كشورنیز، سرایش تبعيديان و مهاجران ايرانى را در بر داشته است.بهر حال در دو دهه‏ى ياد شده هنوز شرايط ايده‏آل هنر براى هنر مهيا نبوده تا ارزشگذارى هنرى بى‏نياز از مشاهده اجتماعيات موجود در سرايش و شعر باشد. همان مسائل اجتماعی كه هنر و شعر ما را به واكنش برمى‏انگيختند.بخشى از رشد نقد و سنجش ادبى ما هم از بررسى اين انگيزش قوام و نیرو گرفته است. بدين ترتيب چهره‏هاى ياد شده با حضور برجسته‏اى كه ناشى از ارزش‏آفرينى فرهنگى، جرأت هماورد اجتماعى و تلاش مطبوعاتى بوده است، نشان ‏دادهاند که قطار شعر فارسى فقط بر مسير دستاوردهاى فنى زبان و ابتكارات سبك سرايش، يعنى آنچه در تحولات زيبايى‏شناسيك خلاصه مى‏شود، جلو نرفته است. اشعار پُر طرفدارى چون "در اين بن‏بست" شاملو، "آه عشق ورزيدم با چگونه حيوانى" بهبهانى و "نوروزانه" اسماعيل خويى گواهى چنين مدعايى هستند.اشاره‏ى ضمنى اين نكته‏ى ياد شده بدين امر است كه يكى از دگرگونیهاى مهم در دو دهه‏ى اخير در جاهايى حادث شده كه قول و قرار بر سر نوآوریهاى گروهى در سبك سرايش و بدعتهاى تازه در كاربرد فنى زبان شعر بوده است. جنبشهاى آوانگارد واقعى يا خود پنداشته‏ى شعر فارسى پيش از انقلاب 57كه به گرايش‏هاى "موج نو"، "شعر حجم" و "شعر ناب" معروف شدند، پس از انقلاب، ديگر همچون همايشى نظرى و سرايشى از گروهبندى شاعران مطرح نبودهاند. احمدرضا احمدى و رؤيايى و آتشى كه از عناصر مطرح آن گروهبندى‏هاى ياد شده بودند، پس از انقلاب فقط به صورت فردى و كمابيش رُخنمايى كرده‏اند.آنچه در اين سالها با عنوان "شعر گفتارى" گروهى از شاعران جوان‏تر را با خود به ميدان آورده، به صورت آگاهى نهفته در واكنش به جريانهاى مسلط شعرى به تدريج نطفه بسته و رشد كرده است. از آنجا كه يكى از ويژگیهاى "شعر گفتارى" تمايلش به زبان عادى و محاوره است و شاعرش با زبان شعرى خاص خود مشخص نمى‏شود، معيارهاى ديگرى را براى شناخت شاخصان اين عرصه مى‏طلبد كه هنوز آنچنان كه بايد نقد ادبى ما بدان نپرداخته است. اين گرايش شعرى كه به تدريج در دهه‏ى هفتاد به موضوعى براى توجه و نگرش بدل گشته، در دهه‏ى آينده توضيحاتى را باعث خواهد شد. نقد ادبى ما با اتكا به اين تاريخچه‏ها و گزينشهاى قبلى و معاصر، مثل "تاريخ تحليلى شعر" لنگرودى يا "هزار و يك شعر" سپانلو و با در نظر گرفتن متون نقد و سنجشى، مثل "چرا شاعر نيمايى نيستم" براهنى يا "در ستايش شعر سكوت" زنده‏ياد هوشنگ گلشيرى، به پاى اين امر مهم خواهد رفت.×حالا پس از مقدمه‏ى مختصر پيرامون وضعيت شعر و شاعرى پس از 57سراغ نمونه‏هايى مشخص از سرايش و نقد آن دو دهه‏ى اخير برويم. يكى از مهم‏ترين دفاتر شعر پس از انقلاب 57مجموعه‏ى شعرى از احمد شاملو است با نام "مدايح بى‏صله". اين كتاب تاكنون در دو مكان مختلف خارج و داخل ايران به چاپ رسيده است: بار نخست در سوئد، به سال 1371یا 1992 ميلادى) و بار دوم در تهران به سال 1378یا1999 ميلادى.نگارنده‏ى اين سطور پيش از اين (به هنگام چاپ اول) اين كتاب را در مقاله‏اى با نام "سروده‏هاى پر ارج" (نشريه آرش، شماره 24 چاپ پاريس) بررسى كرده و آن را در زمره‏ى ادبيات تبعيدى شمرده است. اين برآورد اثر هم به دليل ناهمنوايى اشعارش با گفتار رسمى و تقابل با ايده‏هاى حاكم است و هم به خاطر تلاشى است كه شاعرش براى ایجاد گفتمان ناخشنودان از وضعيت حاكم مى‏كند. به واقع احمد شاملو يكى از روشنفكران و انديشگران نادر جامعه ايرانى بوده كه امكان و توانايى ايجاد ديسكورس (گفتمان) را داشته است. البته در بازبينى و تکمیل مطلب قبلى خود كه در كتاب "شاعران و پاسخ زمانه" انتشار يافته، در ميان نگرشهاى كنكاشگر در آثار شاملو نه دنبال يافتن نشانه‏هاى "زبان آركائيك" ،كه برخى را به انحراف در بازشناسى جايگاه شاعر كشانده است، بلكه در پى سنجش مشروعيت حماسه‏سرايى و نقد دريافت شاملو از مفهوم حماسه در شعر امروزى بوده‏ام.اكنون در پس درگذشت شاملوى شاعر، كه همچون شخصيتى بارز در شعر امروزى فرهنگ ملى برباليده است، بى‏مورد نيست اگر هنگام نگاه به شعر فارسى‏ى پس از انقلاب سراغ آن مجموعه شعرهاى ياد شده را بگيريم و تورقى در دو چاپ مختلف آن داشته باشيم.در نخستين گام تورق و قياس در چاپ مختلف كه از نگاه به فهرست عناوين شروع مى‏شود، به جز وجود دو رسم‏الخط متفاوت، يك جا به جايى نيز مشخص است.در چاپ نخست، شعرى با عنوان "گزارش" را در برابر داريم كه در چاپ دوم خبرى از آن نيست و به جاى آن شعرى با نام "اين صدا" آمده است.شعر "گزارش" در كتاب ياد شده، ص 80 ،به قرار ذيل است: »حمالانِ پوچى / مرزهاى دشوار تحمل را شكستند. / - تكبير برادران! / همسرايانِ وحدت / با حنجره‏هاى بى‏اعتقادى / حماسه‏هاى ايمان خواندند. / - تكبير برادران! / كودكانِ شكوفه / فسانه‏ى دوزخ را تجربه كردند. / - تكبير برادران! /... / ما با نگاه ناباور / فاجعه را تاب آورديم. / هيچ كس برادر خطاب‏مان نكرد / و به تشجيع ما تكبير برنياورد/ / تنهايى را تاب آورديم و خاموشى را، / و در اعماق خاكستر / مى‏تپيم/« شاملو شعر خود را كه به تاريخ 63/9/12است، به پروين و ابوالحسن ونده‏ور هديه كرده كه خوش به حال‏شان! پيش از آن كه درنگى در شعر "گزارش" كنيم و تقابل‏هاى عناصر آن را هم چون موتور تحرك فهم و دريافت شهر مورد نظر گيريم، شعر "اين صدا" را كه در چاپ دوم به جاى شعر "گزارش" نشسته و در واقع آن متن پيشينى را تكميل كرده است، مى‏خوانيم: »اين صدا / ديگر / آواز آن پرنده‏ى آتشين نيز نيست / كه خود از نخست‏اش باور نمى‏داشتيم - / آهن / اكنون / نِشترِ نفرتى شده است / كه دردِ حقارت‏اش را / در گلوگاهِ تو مى‏كاود. / / اين ژيغ ژيغِ سينه‏دَر / ديگر / آوازِ آن غلتكِ بى‏افسار نيز نيست / كه خود از نخست‏اش باور نمى‏داشتم - / غلتكِ كج پيچ / اكنون / در هم شكننده‏ى برده‏گانى شده است / كه روزى / با چشمانِ بربسته / به حركت / نيروى‏اش داده‏اند.« كتاب ياد شده، ص 77. اين شعر برخلاف شعر قبلى تاريخى را با خود ندارد و گويا بايستى ادامه يا تكميلى شعر "گزارش" تلقى و خوانده شود.و اما آخرين نكته‏اى كه از قياس ميان دو چاپ ذكر شده مى‏ماند در بخش توضيحات است. چنانچه از كتاب دومى توضيح شعر "پيغام" كه در كتاب چاپ نخست آمده، حذف شده است. در آن توضيح سرايش شعر "پيغام"، شاملو اشاره‏هايى به كشتار انسانهايى چون توماج، مخدوم، واحدى و جرجانى (انقلابيون تركمنى) كاك فؤاد (مبارز كرد) و سعيد سلطانپور (شاعر و كارگردان تئاتر) دارد و شعر را به خاطره‏ى بلند آنان تقديم كرده است.بارى. دقت در همين دو شعر ياد شده از احمد شاملو كه تجربه‏ى شاعر از زمانه‏ى خود را بازتاب مى‏بخشد، مخاطب را به بحث مهمى در دنياى نقد ادبى و نظريه ادبيات مى‏كشاند. اين بحث بر سر توانايى شعر در سده‏ى بيستم درگرفت. اين كه با تجربه‏ى نازيسم آلمانى (يعنى يكى از بازنمودهاى توتاليتاريسم در قرن قبلى) ديگر امكانى براى سرايش نيست. مبتكر اين بحث، فيلسوف آلمانى تئودور آدورنو بود. او با اشاره به كشتار و قتل‏عامهاى اتفاق افتاده در دهه‏هاى نيمه اول سده‏ى پيش، وجدان آدمى را چنان خدشه‏دار و مجروح و موقعيت انسانى را چنان ذلت‏بار و فروپاشيده مى‏ديد كه ديگر توان سرايش و سرودنى را نامتصور مى‏دانست. البته در رد نظريه‏ى آدورنو، بسيارى از جمله شاعرانى چون پل سلان به پاسخ برآمدند.در واقع آن دو شعر ياد شده از شاملو را در متن همين بحث ياد شده بايد در نظر گرفت و آنها را چون پاسخى در دفاع از توانايى سرايش و شعر در بازتاب تجربه‏ى استبداد خودكامه بازخوانى كرد. چون تمام عناصر عمده‏ى توتاليتاريسم تجربه شده در ايران اين دو دهه در دو شعر شاملو بازتاب يافته‏اند و شاعر در حاشيه خواندن مستقيم و ضمنى آن عناصر به اسم خودشان به پاسخ تجربه‏ى خويش نيز برآمده است.در شعر "گزارش" به طور ويژه و ساير شعرهاى "مدايح بى‏صله" به طور عمده، شاملو از تجربه‏ى خود همچون ناظرى آگاه بر روند وقايع مى‏گويد. اين گفتن و انتقال تجربه، تمام "تأملات پيرامون شعر" را كه بى‏اعتنا از كنارش مى‏گذرند، دچار كمبود مى‏سازد. چنان چه اين نقصان را در انديشه‏ورزى متفكران معاصرمان (عناصرى چون بابك احمدى يا مراد فرهادپور) مى‏توان باز يافت. چه نگرش بابك احمدى كه (در كتاب بررسى "تذكره اولياى عطار") اشاره‏هاى گذرا و از دور به نام و سرايش شاملو مى‏كند، و چه نكته‏بينى مراد فرهادپور كه (در كتاب "عقل افسرده" و در مقاله‏ى "تأملاتى در باب شعر") در حين پرداختن به بحث آدورنو و سلان بى‏تفاوت و بى‏توجه به سرايش شاملو در اين دو دهه مى‏ماند كه جوابهاى مشخصى به آن بحث دارد، خبر از آن كمبود ياد شده مى‏دهند.هر بازخوانى از آن دو شعر ياد شده‏ى شاملو، مخاطب را با تصوير خودكامگى تجربه شده پس از انقلاب روبرو مى‏سازد. تصويرى تشكيل شده از اجزاء آن نظام فراگير كه در رابطه‏ى توده‏ى انبوه مردم مجذوب شده و رهبر فرهمندى ساخته شده است و با زبانى اختصارى و محدود تكلم مى‏كند. شاملو از راز و رمز اين زبان فروكاهيده شده به شعارهاى پوچ و توخالى كه تنها به كار تهييج مى‏آيد تا سيلى مضطرب و دهشتناك به راه اندازند، پرده برمى‏گيرد. او دو سوى اين به اصطلاح "گفت و گوى اجتماعى" را كه در واقع فرمان رهبر و حرف‏شنوى عوام است، افشا مى‏نمايد. مفهوم كليدى تشجيع، در شعر "گزارش"، كه به معناى جرأت بخشيدن و قوت دل دادن است، در كاركرد نادرست اجتماعى خود همچون نشانه‏اى ميان دال و مدلول سرگردان مى‏ماند. در يك سو، توده فريب خورده‏ى جهل خويش و تحميق فريفتارى رهبريت است و در سوى ديگر، تكبيرى كه اين دو سوى رابطه گيرنده و فرستنده را فعال مى‏كند. شعر "گزارش"، در همان بند اول خود، اين مجموعه را كه زير ساخت نظام خودكامه است در برابر دگرانديشانى قرار مى‏دهد كه با عنوان "كودكانِ شكوفه" مطرح مى‏شوند. كسانى كه به فضای تجربه‏ى "افسانه‏ى دوزخ" وارد مى‏شوند كه چون نمايشى در زندگى واقعى با بازيگرانى چون "حمالان پوچى" و "همسرايان وحدت" به اجرا درآمده است. شاملو خود را همچون تنى از جمع شاهدان و قربانيان توأمان مى‏سرايد كه "در اعماق خاكستر" با تاب آوردن به زندگى‏اى ادامه مى‏دهند كه بر خودكامگى نظام چيره خواهد شد. اين اميدوارى نهايى در شعر اول را آن "غلتكِ كج پيچ" در شعر دومى تأييد و تأكيد مى‏بخشد كه با تلف كردن محركان خود از پاى خواهد ايستاد. رهبری که دسته دسته از هواداران خود را تلف میکند. همين جا رهنمود شاعر، خود را عريان مى‏سازد كه چيزى جز امتناع از همراهى با "غلتكِ كج پيچ" نيست. شعر شاملو در مقابل تحميلات اجتماعيات كه در زبان سياسى تبليغات خودكامگى بيان مى‏شود، به واكنش تن زدن از مقابله در زبان سياسيون حاكم برمى‏آيد و عرصه زبانى متفاوت از زبان رسمى، يعنى "كتاب كوچه" و نه لسان حوزه‏اى و لحن موعظه و نيايش را برمى‏گزيند.شايد اين عملكرد را كه شعر شاملو تعریف میکند و بيان مى‏دارد، مبارزه‏ى "غير سياسى" و فرهنگى با سياست‏مداران وقت نام نهاد. مبارزهای كه براى پيروزى خود دنبال روزنه‏ها و دريچه‏هاى تازه گشته است تا از اين مخمصه‏ى تاريخى به در آييم. و شاملو شاعرى بوده كه، در کناردهه‏ها قطارسوارى، در دو دهه اخير نیز همچون لوكوموتيورانی افسانه‏اى در بلند و كوتاهى آهنگ سرعت قطار شعر ما دست داشته است.
-

Durude Bahaari

noreply@blogger.com (kargah) — Tue, 15 Apr 1980 19:54:00 +0000

درودِ بهاری یوزف فون آیشِندورف
برگردان از آلمانی: نیما حسین پور

در سرخی ِ آتشین ِ صبح‌گاهی
کوهی در میانِ آتش ایستاده،
و بر چکادِ کوه
درختِ صنوبری بر فراز ِ زمین.

و بر نوکِ بلندترین شاخه
من ایستاده‌ام و از روی درخت می‌نگرم،
ای جهان، تو ای جهانِ زیبا،
به ‌دشواری از میانِ شکوفه‌ها دیده می‌شوی

Aasaan

noreply@blogger.com (kargah) — Thu, 10 Apr 1980 20:53:00 +0000

آسان منوچهر دوستی

از دریچه دست چیره
خط کشیدن بر چهار فصل یک پرنده
آسان است!

مصادره آسمان
درخت و آب
آسان است!

دیدن و ندیدن چیزها
خیلی چیزها
آسان است.

حکم دادن از بالا
رو با پائین
و کشف هرباره سقوط دادن آدم
از بالا به پائین
بسیار آسان است.

کارون دارد حالا در این زمانه
به ماین نگاه می کند
ماین هم از کنار مان می گذرد
و نگاه نمی کند
به غرق شدن من
در درۀ زخم

و پرنده دیگر نفس نمی کشد
و این بسیار
آسان است.

Haanaa lulu

noreply@blogger.com (kargah) — Thu, 10 Apr 1980 19:30:00 +0000

هانالولو بیژن باران برداشتی از سایت "شهر شعر" http://bejanbaran.blogfa.com/

پنجره ما رو به دریاست.
ثانیه ها در امواج دربدرند.
مرغان دریایی در پی ماهیان شاد
طلوع خورشید را جشن میگیرند،
بر لخت دختران رقص هولا با تاج امواج طلایی.

کنار پردهِ شوریده از نسیم،
آرنج تو بر هره آن
گیسو فشانده ای بر شانه ها؛
بزیر لخت کمر، مرمر قوس و منحنی، ولی گرم ولی نرم،
بر زانو و ساق مماس فرش چینی زمینه آبی.
سرم از شور شب گذشته پر
چشمانم از انحنای لذت و حشر پر
ولو بروی خالی تخت از تو.

سوی شرق
کوه آتش خاموش سر الماس
راز شهاب راه گم کرده اعصار دور
در دوری کیهانی خود هویدا کند.
غرب، شهر است- بندر مروارید؛
نبود کاماکازیهای نیمه قرن گذشته
با خاطره نفیر کشتیها در آتش و دود.

بر گستره درخت بَنیان با ریشه های معلق،
دکه های فروش اقلام زینتی
با دختران بومی پوست زیتونی.
این درخت افقی بازارچه ایست برای مسافران-
میعاد پرنده و انسان.
قهرمان بر ماسه های سفید دراز کشیده
از نی نارگیل در مشت قهوه ای خود شهد سفید را میمکد
در زیر آفتاب سوزان.

روبرو، افق کبود،
لبه ی گرد ناپیدای جهان.
اسب ابلق ساحل
خیس از آب بیرون میرمد؛
بسوی نخلهای سرسبز ناظر آسوده.
بشیرین کرتهای آناناس و نیشکر.
020608
Honolulu بزبان هاوایی یعنی سرپناه، شهر پرچمعیت جزیره Oahu ؛ هوای آن در شب و روز هر 4 فصل مطبوع می باشد. رقص Hula دختران با گیتار و آواز امواج را تجسم میکند. در میان اقیانوس آرام، این جزایر مکه موج سواری surfing است که بومیان از 100 ها سال پیش این ورزش را انجام میدادند. این شهر با ساحل ماسه سفید وایکیکی Waikiki در شرق، کوه آتشفشان خفته ای دارد که قله آن حفره سر الماس Diamond Head نام دارد. در غرب آن Pearl Harbor است که در جنگ جهانی 2م، ژاپن این بندر را در تهاجم هوایی قرار داد. Banyan درخت رونده با ریشه معلق که گاهی دکه های فروش زینت آلات بر شاخه های ان قرار دارند. قهرمان بسکتبال Chamberlain بلند قامت مشهور در ساحل دراز کشیده بود.

Parvaaz raa be khaater bespaar

noreply@blogger.com (kargah) — Sun, 06 Apr 1980 21:25:00 +0000

پرواز را به خاطر بسپار فروغ فرخزاد

دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ایوان می روم
انگشتانم را بر پوست کشیده شب می کشم.
چراغ رابطه ها تاریکند
کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد
کسی مرا به میهمانی گنجشکها نخواهد برد
پرواز را بخاطر بسپارپرنده مردنی است.

Safar

noreply@blogger.com (kargah) — Sun, 06 Apr 1980 20:42:00 +0000

نفرین به سفر مهدی اخوان ثالث

ما چون دو دریچه روبروی هم
آگاه ز هر بگو مگوی هم.

هر روز سلام و پرسش و خنده
هر روز قرار روز آینده

عمر آینه بهشت، اما...آه
بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه

اکنون دل من شکسته و خسته است
زیرا یکی از دریچه ها بسته ست

نه مهر فسون نه ماه جادو کرد

نفرین به سفر که هرچه کرد او کرد.

Bâwaram nemishawad Majid Khorami

noreply@blogger.com (kargah) — Sat, 05 Apr 1980 12:53:00 +0000

باورم نم شود مجید خرمی

محسن در شیراز است.
او تار می زند.
من در آلمان شعر می نویسم.

چندی پیش
پسر خاله من، محسن یتیم شد.

آقای شمس کارگر شرکت نفت بود.
چند سال پیش در گذشت.

چندی پیش خاله جان خیری
در تورنتوی کانادا تمام کرد.

با اینهمه امکان تماس
هنوز زبان من بند آمده است
که چطوری می توان تسلیتی گفت.

تمام خوابهای شده است
دید و بازدید شهرهای ایران؛
بر عکس بیداری
چقدر در خوابهایم پرواز می گیرم.

باورم نمی شود
چگونه می توان اینهمه آدم را در خواب دید
در امتداد یک شب تا صبح.

من که اینقدر تنبل شدهام
باورم نمی شود، چگونه در خوابهایم
اینقدر پیگیر سفر می کنم.

محسن جان حلوای مسقطی لار را
یادت نرود بیاد من از قوطی استوانهای بیرون بیاوری!

چقدر حلوای مسقطی را دوست می داشتم.
یادت به خیر خاله جان خیری
که همیشه سهم مرا نگاه می داشتی...

وقتی می آمدم به شیراز
می گفت:
مجید خوابت را می دیدم
می دانستم می آیی!

بعد در حیاط خانه
در تنفس خانه و آسمان
هر دو قلیان می کشیدیم
- از آن توتون قوی برازجانی-
آه یادش به خیر
ایکاش در همان شیراز
زیر درخت کٌنار
یا در آبادان زیر درخت نخل
مرده بودم.

آه ایکاش محسن جان
کور بودم
این خط خارج را
من ندیده بودم.

Kurzgeschichte1

noreply@blogger.com (kargah) — Thu, 03 Apr 1980 18:10:00 +0000

Xin nüxing 新女性1926-1929HD Call Number: HQ1104.F865y Holdings: 1-6/1927;7-12/1928;1-6,7-12/1929

CONTENTS
Xin Nüxing setzt sich inhaltlich aus Artikeln sehr unterschiedlicher Genres zusammen, wie sich dem, nach Genres unterschieden, geordneten Gesamtindex entnehmen lässt, der ab 1928 normalerweise am Ende jeden Sechsmonats-Heftes der Zeitschrift abgedruckt wurde. Dabei waren die Artikel, die im Index unter der Gattung „Abhandlungen oder Leitartikel/lunwen 論文“ aufgeführt sind, die essentiellen Beiträge. Hierbei handelte es sich um theoretische Aufsätze und Übersetzungen der Autoren, deren wichtigste bereits in der „Institutional History“ namentlich aufgelistet sind. Diese Artikel thematisierten auf vielfältige Weise das, was die Frauen in ihrer gesellschaftlichen Rolle als Frau mehr oder weniger direkt betraf: Keuschheit, Ehe, Haushalt, Liebe, Konflikt mit Männern, Partnerwahl, das Geschlechter-Verhältnis und die Gesellschaft, Stiefmütter, werktätige Frauen, Prostituierte, Recht der Frauen auf politische Teilnahme, chinesische Frauenbewegungen und Frauenbefreiung. Sie berührten aber auch verwandte Sujets wie Homosexualität, Familienhierarchie, Kinder und deren Ausbildung, Soziologie, Ehesysteme und Sexualität. Diese „Abhandlungen“ repräsentierten die Hauptgedanken der Zeitschrift und hatten, dieser wichtigen Funktion entsprechend, einen vergleichsweise großen Umfang von mehreren zehn Seiten.
Darüber hinaus finden sich in den „Abhandlungen“ oft Meinungsäußerungen, die Xin Nüxing speziell zu einem bestimmten Thema erbeten hatte. Zu manchen dieser Themen war die Diskussion für jedermann zugänglich (z.B. die „Kritische Beurteilung des [Eifersuchts-Mord]falls von Jin an Luo/Duiyu Jin Luo shijian de piping 對於金羅事件的批評“; Nr. 15, 3/1927, S. 317-346), zuweilen bestimmte aber auch die Zeitschrift die Verfasser der Meinungsäußerungen (wie etwa im Falle von „Die bitteren Probleme der gegenwärtigen Frauen/Xiandai nüzi de kumen wenti 現代婦女的苦悶問題“; Nr. 13, 1/1927, S. 22-60). Die Länge der Äußerungen war jedoch nicht vorgeschrieben, sodass sie eine Zeile bis zu einigen Seiten betragen konnte. Ebenso unterschiedlich waren die Ansichten der Meinungsäußernden, was – wie man im Fall der Auseinandersetzung über „Thesen wider die Liebe/Feilianailun 非戀愛論“ und „Thesen gegen die Thesen wider die Liebe/fei feilianailun非非戀愛論“ sehen kann – zu heftigem polemischem Streit unter den Diskussionsbeitragenden führen konnte. (Nr. 32, 8/1928, S. 867-895; Nr. 35, 11/1928, S. 1237-1278) Diese und andere Meinungsverschiedenheiten in Xin Nüxing spiegelten eine große Wende Chinas wider, zu dieser Zeit prallten alte und neue, traditionelle und westliche Gedanken aufeinander. Zugleich zeigt sich hier deutlich die neutrale Haltung der Zeitschrift gegenüber dieser Meinungsvielfalt.

simine rud

noreply@blogger.com (kargah) — Tue, 01 Apr 1980 20:32:00 +0000

simine rud